Wim en Kaat in Zuid-Amerika

Klik op onderstaande link of ga naar onze favoriete links:

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20100710_007&word=evo+morales

Als hij al ziek wordt dan moet ik me niet al te slecht voelen ;)

Jullie hebben er lang op moeten wachten, maar nu pas hebben we een degelijke internetverbinding Ga naar onze FAVORIETE LINKS en klik op "Enkele foto's" of klik hier http://www.flickr.com/photos/48435143@N04/. Disfrutá!!!

Vrienden

Zoals inmiddels de meeste mensen weten, vertoeven Kaat en ik weer op Belgische bodem!! Op maandag 21 juni werden we helemaal maar aangenaam verrast door Saskia, mijn zus. Stijn, haar vriend, stond ons op Zaventem op te wachten, wat we wat vreemd vonden aangezien Saskia ons ging komen halen. 48 km later wisten we waarom zij niet was gekomen. Heel de tuin stond vol vrienden die ons een blijde thuiskomst kwamen wensen.

Hoewel we door de lange vlucht Lima-Madrid-Brussel hondsmoe waren, hebben we er toch met volle teugen van kunnen genieten. De Belgische pinten gleden door onze kelen en bacterie-vrije hapjes eveneens. Ook had mijn kleine zus bouletten met krieken voorzien!! Wat een feestmaal!!!!

De dag erna hebben we  onze intrek genomen in Maria-Ter-Heide aka Polygon, de Wijk der Wijken. Voor wie dit totaal niets zegt: de noordelijkste wijk van Brasschaat. Die gemeente ligt ten noorden van Antwerpen. Wie het nu nog niet weet, heeft pech.

Na een half jaar onderweg te zijn geweest en telkens weer nieuwe verblijfplaatsen met nieuwe bedden te hebben betreden, was het voor mij even aanpassen in het huis van Mieke en Walter. Het was voor mij weer een nieuw bed, weer een nieuwe plaats.

Maar hun oneindige gastvrijheid en het goede eten van Mieke hebben al een stevig effect op mijn inburgering in Polygonië. Ik voel me zowaar thuis. En beetje bij beetje ontdek ik steeds weer nieuwe zelfstandigen alwaar ik boerenworst of een buskaart kan kopen. Qué bien!

Hoewel we het zeer fijn vinden bij Kaats ouders, gingen we toch donderdag 24 juni al op zoek naar ons eigen stekje. De Voorzienigheid was ons bij die zoektocht al zeer goed gezind. Al op zaterdag 26 juni ontdekten wij de plaats waar we vanaf september zullen wonen: Nieuw Borgerhout. Dat betekent dat we nog twee maanden met volle teugen van Polygon kunnen genieten!!

Dat betekent verder ook dat we dan - normaal gezien - voor langere tijd op dezelfde plaats gaan wonen waar we dan ook de rust gaan vinden om al onze te gekke herinneringen een plaatsje te geven. Onze Groote Reis is een legendarische ervaring dat we met veel enthousiasme in ons blijven dragen en met datzelfde enthousiasme graag me iedereen - die dat wil - willen delen.

Het gevoel van absolute vrijheid is fenomenaal! Geen zorgen, met niemand rekening houden, alleen Kaat, de weg en ik. Toch zijn we blij dat we weer in België zijn en dat ons land überhaupt nog bestaat!
We keken er erg naar uit om vrienden en familie terug te zien en de sociale draad weer op te nemen. Hoe zalig de vrijheid van de reiziger ook is een half jaar is wel genoeg. Het doet deugd om weer hier te  zijn en door iedereen zo vlot weer opgenomen te worden

Amigos, hier eindigt het. We zijn terug.

Saludos

Kaat y Wim

Ps: voor diegene die het willen weten, ik heb geen parasiet! hoera! hoera!
Pps: de foto's zijn komende, maar we hebben er nog héél veel werk mee! Geduld dus!

¡¡Amigos!!

Eerst wil ik onze spijt betuigen om het plotse overlijden van Yannick. Het nieuws sloeg in als een donderslag bij heldere hemel. Wij leven mee met de familie en de vrienden van Yannick.


Maandag 7 juni. Om 5u30 plaatselijke tijd verstoort een hoge bieptoon onze nachtrust. Toch staan we goedgemutst op, want vandaag trekken we naar het archeologische hoogtepunt van Peru: Machu Picchu. De verwachtingen zijn hoog. Kaat en ik hebben al Choquekirau bezocht. Het tweede Machu PIcchu, maar bijlange zo toeristisch niet, omdat je er twee dagen heen moet stappen en twee dagen terug. We waren er helemaal alleen. Echt te graaf. Maar soit, om 6u30 staan we paraat aan de kathedraal en een vet kwartier later worden we met een echte toeristenbus naar het station van Perurail gereden.

Daar stappen we nog niet in de trein, maar opnieuw in een busje. Aangezien er in maart hevige overstromingen waren en een groot deel van de spoorwegen door al het natuurgeweld verwoest is, kunnen we de trein pas op bij kmpaal 67.

We verwachten een verlaten oord met enkel een trein, maar niets is minder waar. Een groots complex van arts&crafts stalletjes is opgetrokken. Je MOET er doorheen vooraleer je de trein op kan. De trein zelf is groot, heel groot en heeft zelfs ramen in het dak zodat je de immense bergen van de Heilige Vallei kan zijn. Echt de moeite.

Na anderhalf uur te sporen komen we aan in Aguas Calientes (letterlijk: Warme Wateren). Een dorp ontsproten als gevolg van het Machu Picchutoerisme. We checken in in onze hospedaje en trekken met de zwembroeken en badpakken reeds aan naar de warmwaterbronnen. Daar laten we ons goed gaar stoven om daarna nog een avondmaal te nuttigen.

Vlak voor het slapengaan zetten we met de gids nog even alle puntjes op de i en wat blijkt dat we om 4u30 moeten opstaan, want anders kunnen we geen ticketje meer krijgen voor de Wayna Picchu, een grote berg die over Machu PIcchu uitkijkt.

Zogezegd, zogedaan. Om half vijf staan we met prutogen op en begeven ons naar de bussen die naar het religieuze Incacomplex rijden. Tot onze verbazing staat er een ellelange rij mensen. We informeren ons even en wat blijkt dat die toeristische sukkels er al van 4u staan!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We bemachtigen ons een plekje in de rij en vrezen het ergste voor de Wayna Picchu. Om 5u30 bestijgen we de bus en een half uur later stormen we op Machu Picchu af en bemachtigen alle vier een ticket voor Wayna. JOEPIE!!! Half vijf was niet voor niets!! Na onze ontbijtpakket te nuttigen, volgen we de gids en worden we helemaal ingewijd in de religieuze avonturen van de Incas.

Ondanks dat we er met vele omwegen naartoe zijn moeten reizen, was het echt de moeite. De ruines van Machu Picchu zijn indrukwekkend en zeker als je ze van de Wayna kan bekijken. Ik was helemaal weg van de zonnetempel en mijn reisgenoten moesten me meermaals weer met beide Incavoeten op de grond zetten ) Aangezien ik me helemaal ondergedompeld heb in de geschiedenis  van de Incas kwam voor mij precies alles tot leven...

De terugreis was zeer vermoeiend, omdat we lang op de trein moesten wachten. Daarna werden we weer op een bus gestopt, maar alle geluk reden we niet helemaal terug naar Cusco, maar legden we ons te slapen in Ollantaytambo.

In die laatste stad begon onze doortocht door de Heilige Vallei. Die was ook prachtig. Ik ga nu niet elke ruine beschrijven, want dan vallen jullie misschien in slaap. Weet dat het fantastisch mooi is en ga er ooit zelf eens heen. Een verhaal moet ik hierover nog wel kwijt:

Na twee nachten in Ollantaytambo willen we doorreizen naar Urubamba. Kaat en ik gaan al betalen, terwijl Mieke en Walter hun valies aan het pakken zijn. De oude Jefe van de hospedaje wil ons geld echter niet aannemen. Ik maak me lastig, want ten eerste werd de eerste nacht pas na heeeeeeeeeel lang wachten opengedaan ondanks we gereserveerd hadden. Ten tweede werd mijn douche halverwege mijn wasbeurt koud en nu bleek dat die man ons geld niet wilde aanpakken.

Hij gebiedt ons om naar zijn restaurant te gaan om daar te betalen. "Ofwel nu ofwel niet", zeg ik geïrriteerd. Na even beraadsslagen komen we overeen om zonder te betalen naar Urubamba te gaan. We stappen de bus op en denken dat onze missie geslaagd is. Niets is echter minder waar. Halverwege de reis stopt er plots bij een halte een wagen achter onze bus. De oude Jefe stapt uit en overbrugt met kordate pas de afstand van zijn auto tot de onze bus. De deur van de bus gaat openen en hij brult: "32 dolares!!!"

Ik antwoord dat het zijn eigen schuld is dat hij zijn centen niet heeft gekregen. De politieagent naast me op de bus bekijkt de scene en besluit dat wij gelijk hebben, maar dat we toch moeten betalen. De soles gaan in zijn hand en Mieke vindt het allemaal zeer genant... Eind goed al goed, zullen we maar zeggen.

Verder zijn we tussen Urubamba en Pisac nog eens zonder diesel gevallen en is de hulp van de buschauffeur in een open EMMER diesel gaan halen. ¡¡¡¡Muy raro!!!!

Na deze dolle avonturen kwamen we op 12 juni weer in Cusco aan. De dag erna was KAATJE JARIG!! 25 jaar is ze geworden en het was een verrassing van haarwelste!! Ik had namelijk samen met Carmen en haar ouders een verrassingsfeestje in elkaar gestoken. Ze had helemaal niets door en was totaal prettig verrast ) Alle onze Cusceense vrienden waren er! In totaal 25 man. Echt plezant.

De laatste dagen van onze reis dienen zich aan, maar we hebben nog enkele activiteiten voor de boeg. Morgen gaan we raften. Dat zal voor Kaat en mezelf de tweede keer zijn. Voor de Walter de eerste. Mieke gaat van de zijlijn supporteren. Vrijdag nemen we afscheid van onze Cusceense vrienden en vliegen we naar Lima. Daar wil ik graag nog het inquisitiemuseum bezoeken. Zondag keren we terug en maandag zijn we dan weer thuis!!

Saludos

Mieke, Kaatje, Walter en El Wimerman

Hallo allemaal

Hier volgt nog eens wat nieuws uit het verre Peru.

De afgelopen week zijn we vanuit Arequipa met de bus naar Puno gereisd.  Daar hebben we 1 nacht verbleven.  Puno is erg hoog gelegen nl 3.800 meter hoog, het was er ‘s avonds behoorlijk koud.  Van daaruit zijn we met de boot naar een eiland gevaren dat in het titicaca meer ligt.  De boottocht was een hele belevenis, doordat ons spaans niet goed is hebben we in ons beste Engels een tiket gereserveerd voor de boot.  Uiteindelijk zaten we op een oud bootje met heel veel Peruanen en weinig toeristen.  Grappig om mee te maken, je kan je niet voorstellen wat er op zo’n boot allemaal vervoerd wordt ! 

Het uitzicht op het meer was indrukwekkend mooi.  Op het einde van het boottochtje kwam diegene die het allemaal regelde zich verontschuldigen dat we tussen al die bagage zaten, bij het terugkeren zou het veel beter worden beloofde hij....

Het eiland zelf (Taquile) was zeer mooi met heel lieve rustige bewoners; We zijn er 1 nacht blijven slapen bij de mensen thuis.  Dit eiland heeft geen electriciteit en het is hier ‘s avonds om 6 u donker.  Ons avondmaal werd met kaarslicht verlicht, wel plezierig...

Voor de mensen die in de keuken stonden waarschijnlijk niet zo praktisch..

Het was er heel gezellig.

De volgende dag hebben we nog wat rond gekeken op het eiland om dan in de namiddag terug te keren met ons bootje...

Het titicacameer is echt de moeite om te zien...

Na nog een nachtje Puno hebben we de bus genomen naar Cusco.  De busrit duurde een 7 tal uur, maar het landschap was erg mooi.  Ook op de bus wordt veel bagage vervoerd door de plaatselijke bevolking, bij ons werden er doodleuk enkele dozen met kippen ingeladen.  Bij Kaatje en Wim werd er zelfs een kleine alpaca (soort lama) in het kofferruim ingeladen.

Donderdagavond kwamen we aan in Cusco en nu zijn we terug samen met Kaatje en Wim. Toch wel handig om terug 2 spaanssprekende gidsen te hebben.  Ze soigneren ons goed.

Gisteren hebben we kennisgemaakt met Carmen.  Het is het gezin waar Kaatje 3 jaar geleden 8 maanden gewoond heeft, het is dus zo een beetje haar 2e mama !  het is een heel lieve vrouw, voor ons natuurlijk niet gemakkelijk om het gesprek te volgen.

Morgen vertrekken we naar de machu picchu voor een paar dagen, ik kijk er al naar uit !!

Verder heel veel groetjes aan iedereen en tot binnenkort...

Walter en Mieke