De twee meest op de proef gestelde figuren uit de Westerse literatuur Odyssee en Job hebben twee protagonisten bij: Kaat Verryckt en Wim De Geest. Onze queeste van tien dagen in Torres del Paine (Chili) vat op zondag 24 januari aan. El Circuito heet ze en potjandorie WIJ GAAN PATAGONIE BEDWINGEN!! Twee twintigers die tot in de punten in een adventureoutfit opgekleed zijn, zitten vol moed en hopen energie. Ook bezitten ze een veel te zware rugzak die voedsel voor tien dagen in zich draagt. Het gehuurde materiaal, een tent en een kookset, van de Bomma zit er stevig aan vastgesnoerd. Kortom: geen berg te hoog, geen vallei te diep.
Intermezzo: de Bomma is de gastvrouw van hospedaje Niko´s in Puerto Natales. Na in verscheidene hostels met jonge uitbaters te hebben verbleven, is Niko´s een verademing. Geen luide muziek tot diep in de nacht, maar een Bomma die bij het ontbijt toasts voor ons opwarmt en verse koffie zet J Een echte Chileense bomma, waarvoor dank.
We schrijven de eerste dag en grote zon staat hoog aan de hemel. De Torres laten zich bekijken en schreeuwen naar een heldere hemel. Hoewel de rugzak zwaar overladen is, 23 kg, voelen we ons de koning te rijk. We hebben een stevig tempo en bereiken zonder enig probleem het eerste campemento: Serón. Ons tentje staat in een mum van tijd recht en terwijl een boom onze gasvuurtje beschermt tegen de wind kook een heerlijke maaltijd gaar. De eerste blein op mijn rechterhiel lach ik vrolijk weg. We leren ook de Chileense marinier Dennis kennen. De gepensioneerde militair is met zijn dochter op trektocht en we hebben het erg naar onze zin.
Dag twee start met een zeer bewolkte hemel en hoewel we de bui al voelen hangen, trekken we goedgemutst verder. Na de eerste beklimmingen snijden de rugzakken steeds dieper in onze kloeke schouders en beginnen langzaam maar heel zeker de eerste druppels onze gezichten nat te maken. Berg en dal houden aan en onze volgende campamento Lago Dickson (Het Dicksonmeer) ligt nog vele kilometers voor ons. Het weer verslechtert zienderogen en stelt onze Goretex sterk op de proef. Uren glijden voorbij. Voetstap per voetstap malen we een km om. Het gewicht van het eten staat niet in verhouding met onze hongerige magen. Onze drinkebussen zijn leeg en we laven ons aan snelstromend bergriviertje. We kijken deemoedig op de kaart en stellen vast dat het echt niet ver meer kan zijn, maar de kaart is geen stafkaart en een inschatting van tijd is onmogelijk.... Er rest ons niets anders dan stappen, stappen, stappen......
Helemaal doorweekt en totaal op, geen spatje energie rest er nog in onze lijven. Kaat zit erdoor en ik moedig haar aan. Prop haar vol met peptalk. De volgende beklimming dient zich aan. Patagonie lacht zich een deuk. De berg lijkt zich nog wat hoger uit te strekken als we de eerste passen zetten. We kijken elkaar aan. Bijten de tanen op elkaar en beginnen eraan. Zweet stroomt met de regen naar beneden, maar we bereiken haar, die verdomde top. En ja, ja, ja!!!!!!!!!!!!!!! Campamento Dickson laat haar grasvlakte zien met het meer ernaast. Enige hindernis tussen ons en het doel: een afdaling van modder en stenen. Zeer traag en behoedzaam vatten we de afdaling aan en dan eindelijk een droge tent en voedsel, zo´n heerlijk blik tonijn met een stukje voorverapkt brood, lekker ech´lekker.........
De volgende ochtend regent het pijpenstelen. Geen beginnen. De gemakkelijkste toch van heel El Circuito hebben we voor de boeg. Dennos raadt ons aan te wachten tot de middag om te vertrekken. Hopelijk is de regen dan voorbij. En ja, het houdt even over en we vertrekken. De tocht is inderdaad niet al te zwaar en we gaan redelijk vlot vooruit. Een aantal onvergetlijke uitzichten dienen zich aan en de immer besneeuwde toppen van de Patagonische bergen lachen ons zelf een beetje toe. Een wilde rivier stort zich onder ons naar haar monding en na een stevige laatste beklimming trakteert de natuur ons op de gletsjer Los Perros (zie foto). Het gelijknamige campamento ligt er vlak onder en zal ons twee dagen herbergen. Een dag rust en de mogelijkheid om in de zon even alles te droge te leggen is meer dan welkom. De rilkoorts is zo hevig dat de tent over heel het domein lijkt rond te dansen.
De eerste blein van de eerste dag mag dan wel weggelachen zijn, in werkelijkheid gloeit ze hevig aan mijn hiel. Ze schreeuwt om aandacht en als ik mijn wollen wandelsok omlaag rol dient zich een krater aan waaruit nu en dan hoog etter opspuit. We vrezen het ergste: een bloedvergifting. Mijn geliefde ontwikkelt enkele zorgrimpels aan haar voorhoofd en dient me vakkundig een Dafalgan toe. Ik sluit de ogen en verdwijn in de wondere wereld van de koortsdromen....
Des ochtends vraagt mijn amor hoe het met me gaat en bij wonder voel ik me stukken beter. De tent daarentegen is nat, heel nat. Een plas heeft zich gehuisvest onder het grondzeil en dat kan het water niet meer afwenden. Het vocht raakt alle onze spullen zachtjes aan en sommige van die spullen zijn reeds doorweekt. We beslissen om de tent te verplaatsen naar een hoger gelegen punt. Dat zal ons later geen windeieren leggen....
Enkele uren later schijnt de zon. Onze natte spullen voelen de droge zon en we eten onze buiken goed rond. De krachten komen terug. De spieren spuwen hun zuur uit en alles lijkt weer in de goede richting te wijzen.Toch geeft Patagonie zich niet zomaar gewonnen en overtrekt ze de hemel weer met donkere wolken: here comes the rain again........
We zoeken vroeg onze slaapzakken op en vatten het plan aan om ´s ochtends vroeg te vertrekken. Het zwaarste stuk van heel El Circuito dient zich aan. El Paso John Gardner staat erom bekend niet voor mietjes te zijn. Het vooruitzicht die in de regen te moeten oversteken, stemt me somber. Enerzijds omwille van de zwaarte, anderzijds omwille van het uitzicht. Kaat is optimisitscher en ziet het allemaal wel goed komen.
De zon blijft uit en de wekker trekt onze aandacht. Het regent, en hard. ´s Nachts heeft een mug blijkbaar een beet op mijn linkerooglid achtergelaten. Ik voel me rot. Een gevoel van machteloosheid maakt zich meester over mijn hele emotionele huishouding. Kaat ziet het daarentegen wel zitten en leg me bijzonder lekker in de watten met een lekker granenontbijt een goei zjat koffie.
We vatten de tocht aan. Ik voel me ´mas o menos´. Wat zoveel betekent als ´zus en zo´. Met een stevige tred waden we door de modder. Plots laten mijn wandelschoenen de natte, modderige grond los en voel ik een stroom koud water in mijn warme bottin binnenstromen. Het enige wat nog niet nat en koud was, waren mijn schoenen en sokken!!! Ik voel diep in mijn ziel een woede-aanval opborrelen. Ik probeer me in te houden. De muggenbeet op mijn oog begint harder te pikken. De regen lijkt nog harder uit de hemel te storten. De bijtende blein gloeit als nooit tevoren. Ik houd het niet meer. Neen, mijn moraal stroomt samen met de regen in de natte schoen.
Een vloek ontspringt aan mijn mond en vult de hele vallei. Ik trap met mijn droge voet een dode tak in twee en zet het op een lopen door alles wat voor me ligt: struiken, plassen, modder.... Stenen rollen onder mijn voeten vandaan tot ik me zelf eindelijk weer kan bedaren. Ik adem diep in en uit en zoek Kaat. Die gewoon flink verder gewandeld heeft en van heel het circus het hare denkt. We stoppen even en praten even dit moeilijke moment uit. Ik excuseer me en voel me een idiote gorilla...
De moraal stijgt zienderogen en na enkele uren is de rustige Wimerman weergekeerd. De demoon zit weer veilig in zijn kooi en vol goede moed vatte we de pas aan. Patagonie laat zich hier van haar hardste en meedogenlooste kant zien. Een gigantische sneeuwstorm steekt de kop op. Mijn zicht verdwijnt. Door de muggenbeet kan ik geen contactlenzen dragen en sneeuwt mijn bril dicht. Ik ben aangewezen op Kaat. Ook zij heeft moeite het pad te blijven volgen. Hier verloren lopen is levensgevaarlijk. Het stond vetgedrukt in de Footprint en andere reisgidsen dat mensen hier niet meer levend vandaan zijn gekomen. Alles hangt af van niet van het pad af te wijken: letterlijk alles. Kaat merkt in de verte een andere trekker op. Hij ziet er ervaren uit, met een speciale bergradio om de hals en al. Onze redding. En ja, de jonge Chileen loodst ons veilig door de pas. Sneeuwt kraakt onder onze voeten en de enige vlaag na de andere doet ons wankelen op de rand van de woeste ravijn onder ons. De top komt dichter en dichter en dan eindelijk slagen we erin om de andere kant te betreden. We zijn gered!! Gletsjer Grey trakteert ons op een ongeloofelijk uitzicht. Het is verbluffend. We staan met een mond vol tanden. Dit is zooooooo fantastisch mooi. Ongezien knap staaltje natuur.
Onze lichamen zijn moe, doodmoe. Het originele plan om op het volgende campamento El Paso te rusten gaat niet door. De regen heeft het helemaal onder water gezet. Ook het andee campamento Guardia is onbetreedbaar. Er zit niets anders op dan naar de refugio Grey te gaan. Dat betekent als we daar aankomen dat we elf uur gewandeld hebben in de meest moeilijke omstandigheden dat we ooit al gewandeld hebben. De temperatuur schommelt rond de vijf graden. We slepen ons door de modder naar Grey. De rugzakken snijden diep in ons vlees. Onze spieren verkrampen van de koude en de regen. We zuchten, maar bijten door.
Ondertussen hebben we ook Ernest ontmoet. Een Nederlander uit Delft. De arme dacht dat hij een soortgelijke wandeling als in de Alpen of de Pyreneeen was aan het maken. Totaal onvoorbereid. Zonder warme kledij en een natte slaapzak sleept de man zich achter ons. Tot overmaat van ramp rekent hij op de volgeboekte refugios die noch eten nog een slaapplaats voor hem hebben. Enkel zijn natte tent kan hem nog beschutting bezorgen.... Het kan dus toch nog altijd erger.....
Na vele uren van wandelen treft het volgende ongeluk ons. We verliezen de weg. Een kloof afdalend, beseffen we dat we fout zitten. Het hele rotstuk opnieuw omhoog klimmend, verdwijnt de laatste energie als sneeuw voor de zon. De tranen staan ons nabij. We bijten door. Het plan om te stoppen dient zich aan, maar we moeten door. Grey moeten we halen. Er is geen andere weg. De weg terug betekent een gewissen dood.... Die pas nog eens overgaan is totaal uit den boze!
Uiteindelijk vinden we het pad terug en komen we na nog enkele uren stappen eindelijk aan bij Grey. We laten de tent voor wat ze is en proberen in de refugio een warm bed te bemachtigen, maar neen, dat is helaas niet meer mogelijk.
De tent komt maar traag tot de vorm waarin ze moet komen en totaal uitgeput vallen we in een droomloze nacht. Bij het ochtendgloren beslissen we om de tocht te staken. Eten hebben nog genoeg, maar alles is nat en klam. Onze slaapzakken zijn nog net ok, maar intussen heeft ook de rits van de buitentent het begeven. We zijn op. Alles doet pijn. Na zes dagen trekken, moeten we toegeven dat Patagonie gewonnen heeft. Eindstand 1-0. We nemen de Catamaran naar Pehoe en dan de bus naar Puerto Natales. Daar staat een heerlijk warm bed ons bij de Bomma op te wachten. Moe maar voldaan vallen we in slaap.
We zijn vervroegd teruggekomen van onze
tiendaagse door de Chileense bergen. Na zes dagen stappen en veel
te stijgen en te dalen en de constante regen konden onze
getormenteerde lichamen het niet meer verder aan. Het was een verbluffende tocht langs
gletsjers en meren. Zeer knappe uitzichten en ongeloofelijk mooie
taferelen. We hebben Patagonie proberen te bedwingen, maar
Patagonie heeft gewonnen 
We
zijn blij dat het we gedaan hebben wat we hebben kunnen doen. Het
was echt de moeite waard, maar na bijna vastgezeten te hebben in
een pas tijdens een sneeuwstorm, hebben we besloten dat we onszelf
niet verder op de proef moesten stellen. Bovendien is zo n weer best gevaarlijk.
Soit, het was een ervaring en we hebben onszelf tot superberen
gekroond
Als u tot hier gelezen hebt, beste lezer, respect! Saludos y hasta la proxima!!
Kaat y Wim
Commentaren